Pokkie Foetsie: you love it or you hate it.

Hoe kan het gebeuren dat de Pokkie Foetsie-commercial (Hi, KPN) eindigt op nummer vijf van beste tv-commercials van 2009 (Gouden Loeki) en tegelijkertijd als meest irritante tv-commercial van het jaar (Loden Leeuw)?

In de commercial is een dame te zien die haar telefoon kwijt is en op hysterische toon opsomt wie ze nu allemaal niet meer kan bellen. Beide prijzen worden bepaald door het Nederlands publiek. Schijnbaar vindt een deel van Nederland de hyperactievo hilarisch en wordt een ander deel horendol als ze de commercial, met extreem hoog adhd-gehalte, ziet.

De meningen in het land zijn verdeeld. Héél verdeeld, want het gaat hier om uitersten in positieve en negatieve zin: de top van het reclamewerk en de bodem. Aan de andere kant, zo vreemd is het ook allemaal niet. Neem Geer en Goor - óf je krijgt een spontane lachbui bij de gedachte aan het duo of de net overwonnen Mexicaanse Griep manifesteert zich spontaan opnieuw in je lijf, met alle gevolgen van dien. You love them or you hate them.

En zo is het ook vaak bij goed reclamewerk. You love it or you hate it. Want goed reclamewerk moet opvallen, raken, iets in beweging zetten. In ieder geval bij de doelgroep. En dat gebeurt alleen als er duidelijke keuzes gemaakt worden. In doelgroep: teveel adverteerders en reclamestrategen zijn geneigd om de doelgroep zo breed mogelijk te formuleren – we mogen toch niemand uitsluiten! In strategie en concept: teveel reclamemakers gaan voor de veilige route – dit moet iedereen leuk vinden! En dus ook in executie. Pokkie Foetsie valt schijnbaar op, raakt en zet iets in beweging. Want de commercial wordt genomineerd voor de slechtste en de beste commercial van 2009. Love it or hate it. Ik denk dat KPN zeer content is.